banner overig

 

 

In het advieswerk krijg je regelmatig een vraag van een opdrachtgever om een concreet product te maken. Het liefst een kort rapport waarin beschreven staat wat ze moeten doen en dan zal het allemaal wel goed komen. De praktijk leert dat het proces om te komen tot een document en vervolgens het proces om daar iets mee te doen, eigenlijk hetgeen is war het advieswerk om gaat.

De vraag achter de vraag

Nu is het vaak zo dat de vraag die aan jou als adviseur gesteld wordt niet echt de vraag is die de opdrachtgever wil stellen. Dus je moet eerst echt met elkaar contact maken om goed te verstaan wat de opdrachtgever echt wil. Dan blijkt in veel gevallen da de opdrachtgever wil dat er iets verandert. En dat er dus een proces moet komen dat er zorg voor draagt dat die verandering op gang komt.

Hoe kan ik veranderen?

En dan wordt het lastig. Want veranderen gaat niet zomaar. Het betekent dat je afscheid moet nemen van een oude vertrouwde situatie. En dat je die oude situatie moet inruilen voor iets wat nog grotendeels onbekend is. Dat afscheid nemen van het oude doet pijn. Het is een vorm van een rouwproces dat je doormoet. Maar kan en wil je dat eigenlijk wel?

Veranderbereidheid en veranderpotentieel

In een cursus die in begin jaren negentig heb gevolgd werd bij verandermanagement een onderscheid gemaakt in ‘veranderbereidheid’ en ‘veranderpotentieel’. Dus wil iemand veranderen en kan iemand veranderen. Het is uitermate nuttig om je die vragen te stellen alvorens je een proces gaat inrichten. Wij kunnen wel vinden dat alle bewoners hun huizen energieneutraal moeten maken, maar hoe reëel is dat? Immers wil die bewoners wel allerlei verbouwingen aan zijn/haar huis en is die nieuwe situatie eigenlijk wel aantrekkelijk? Veel mensen voelen niet de directe urgentie om iets aan hun huis te doen -zelfs niet bij regulier onderhoud-, omdat ze gewoon weg niet weten waarom ze dat moeten doen. Hun ‘bereidheid’ is dan laag. Neem je daar nog eens in mee dat ze financieel moeten investeren en keuzes moeten maken uitleveranciers, dat haken ze af omdat ze het gewoonweg niet kunnen. Hun’ veranderpotentieel’ is dan laag.

Veranderen gaat stap voor stap

In mijn ogen heeft het dan ook geen zin om direct met grote beelden te schermen. We horen het al te vaak ‘wat we nu doen is verkeerd, het moet helemaal anders’. Misschien is dit ook wel zo, maar dat zal niet automatisch leiden tot en gevoel van urgentie en dus handelingen bij bewoners. Als wij zien dat een huidige weg een doodlopende weg is (denk aan fossiele energie), dan is eh in mijn ogen de uitdaging om bewoners mee te nemen in hun eerste stap. Ik ben van mening dat zij pas als zij de eerste stap gezet hebben kunnen overzien hoe hun tweede stap eruit ziet. En zo kunnen we hen helpen om een draai te maken. De bereidheid groeit en het potentieel van de kleine stappen is overzichtelijk. Uiteindelijk ‘zijn we net mensen’ met onze menselijke gevoelens.

Ik wens je een goede reis in het land van verandering, te beginnen met ‘de grootst mogelijke kleine stap’. 

 

 

 

HakMeer weten?
Neem contact met mij op.

Hak van Nispen
(030) 635 89 11
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.