banner overig

 

 

Ik heb twee heerlijke weken meivakantie achter de rug. Samen met twee bevriende gezinnen zaten we op het strand aan de Middellandse Zee. Hoewel het weer slechter werd bij iedere kilometer die we van Nederland wegreden was het een hele fijne vakantie. Het is ook best leerzaam, want twee weken naast elkaar leven is echt anders dan samen een keer een wijntje drinken.

100x zeggen

Het kijken naar de opvoedstijl van een ander is natuurlijk altijd leuk vermaak. Toen mijn vriendin klaagde dat haar dochter niet onder de douche uit wilde komen, zei ik nog helemaal blij in mijn werk-rol “Hmm, dat is niet goed voor het milieu.” Haar reactie triggerde mij terwijl ik het eigenlijk al heel vaak had gehoord: “Dat interesseert haar toch niks!”

Nee, dat denk ik eigenlijk ook niet. Maar ik had mijn dochtertje ook minstens drie keer verteld dat ze niet met zand mocht gooien, dat interesseerde haar ook niet, maar ik vertelde het haar wel. Ze deed het lekker toch. Mijn andere vriendin had al 100 keer gezegd dat haar zoon iets anders moest verzinnen dan met zijn telefoon bezig zijn. Het feit dat ze dat zo vaak had moeten zeggen gaf aan dat het niet hoog op zijn to-do list stond, maar ze zei het wel. Maar, hij deed het toch. Ikzelf had al verscheidene keren gezegd dat we niet iedere dag croissantjes konden eten omdat ze dan naar voren in plaats van omhoog zouden groeien. Het Franse jongetje werd ook meerdere malen aangesproken door zijn moeder dat hij het zandbouwsel (wij maken eigenlijk geen kastelen) van onze kinderen niet mocht stuk maken, maar ook hij was niet geboeid genoeg geweest om het volgende kunstwerk niet te ruïneren. Hij deed het lekker toch.

2019 05 09 Ik zeg het lekker toch

Het interesseert ze niets

Kortom: we vertellen onze kinderen eigenlijk de hele dag dingen die ze niet interesseren. We zeggen dat ze op tijd naar bed moeten, niet zoveel moeten snoepen, hun telefoon weg moet leggen etc. 

En het leuke is, we verwachten ook helemaal niet dat ze na onze opmerking staan te juichen. We weten stiekem best dat ze het morgen weer doen, dat deden we vroeger tenslotte zelf ook! Maar we zeggen het wel, we geven niet op. In de hoop dat ze later als ze groot zijn wel snappen dat het eigenlijk niet goed voor ze is. Maar we zeggen bijna nooit dat iets niet mag omdat dat niet goed is voor het milieu of voor de natuur, want dat zou ze niet interesseren. Dat is eigenlijk best bijzonder, toch?

Keuzes maken

‘’Papa, ik lijk steeds meer op jou’’ zong Stef Bos al een flink aantal jaren geleden. Heel veel dingen die onze ouders vroeger zeiden, zeggen we nu zelf ook. Hoe zou het nu zijn geweest als wij als kind de reden ‘Want dat is niet goed voor het milieu’ zelf vaker hadden gehoord? Was het dan nu ook een logische reden geworden om iets niet of juist wel te doen? Zouden we het dan ook meenemen in onze afweging als we een vervoersmiddel of een vakantiebestemming kiezen of als we boodschappen doen? Zoals we nu een natuurlijke afweging maken om niet iedere avond friet te eten of de hele dag naar een scherm te staren? Omdat we weten dat dat niet goed voor ons is.

Zou het dan nu, nu we groot zijn en waken over het welzijn van onze kinderen wel een reden zijn die we zouden moeten noemen om onze kinderen te corrigeren? Niet voor nu, maar voor later, zodat zij dat net als al die andere dingen straks ook belangrijk gaan vinden?   

Dat interesseert ze misschien niks, ik zeg het lekker toch!

 

 

Meer weten?

ImkeNeem contact met mij op.

Imke Tegels
(030) 635 89 15
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.