banner overig

 

 

In de media krijgen de ‘klimaatspijbelaars’ veel aandacht. Wij zien diverse leden van de Eco-Teams van Eco-Schools in de media terug. Het is leuk dat de media er veel aandacht aan geeft en het woord klimaatspijbelaars is natuurlijk lekker geframed. De uitvinder daarvan hoopt waarschijnlijk dat het gekozen wordt tot woord van het jaar. Maar wat moeten wij er nu van vinden?

Je kan de redenering aanhouden dat leerlingen alles doen om geen les te krijgen en dan is het begrip spijbelaar van toepassing (los van de vraag of ons onderwijs niet veel meer gericht moet zijn op wat er buiten de klas gebeurt). Maar je kan ook de redenering aanhouden dat we een serieus klimaatprobleem hebben en dat alle volwassenen met hun plannenmakerij en economische afwegingen tot nu toe onvoldoende het verschil maken.

Een sprong vooruit

Ik ben van de laatste redenering. Als samenleving moeten we zorgen dat de transitie naar duurzame energie en naar duurzame landbouw/veeteelt en duurzame mobiliteit vorm krijgt. En daarin kunnen we niet blijven hangen bij kleine stapjes voorwaarts. Soms moet je een sprong durven nemen en het echt anders gaan doen. Wetende dat de nieuwe situatie ook betekent dat je afscheid moet nemen van de oude situatie die je goed beviel. De nieuwe situatie zal voor en nadelen hebben, maar over het algemeen wordt klimaat, luchtkwaliteit etc. beter. En daar moeten we dan aan wennen.

Het verschil maken

De jongeren van nu zitten nog niet vast in patronen als hypotheek, eigen auto, iedere dag vlees of een windmolen in het dorp. Zij zien dat sommige dingen raar zijn en dat het anders moet en kan. Het is al lang niet meer de vraag ‘of’ we moeten veranderen, maar ‘hoe’. Bij de discussies over het klimaatakkoord zie je dat dit lastig is, maar uiteindelijk komt er een antwoord. En als dat antwoord politiek bekrachtigd is, dan hebben we het draagvlak in de samenleving hard nodig. Er zijn nu eenmaal maatregelen die minder leuk zijn of waar we aan moeten wennen. En dan is het fantastisch dat er een grote groep jongeren daar achter staat. Dat zij los komen van oude patronen en een gezonde leef-, woon-, en werkomgeving voor zichzelf en hun kinderen willen. Zij zijn het die echt een verschil kunnen maken. Zij kunnen de opinie thuis en in hun woonplaats positief beïnvloeden als zij opstaan. De klimaatstaking is de eerste stap in het opstaan en zoals zo vaak is de eerste stap het moeilijkst!

Maatschappijleer van de bovenste plank

Kortom, ik vind het niet zo interessant of de leerlingen daar nu staan vanuit een intrinsieke motivatie, vanwege een dag vrij of door vriendjes meegelokt zijn. Ik denk dat dit hun eerste politieke ervaring was die hen aan het denken zet. Een ervaring die ze doet beseffen dat ze het verschil kunnen maken en dat het ook zin heeft om straks na te denken voordat je gaat stemmen. Dit is een stukje maatschappijleer van de bovenste plank.

Ik wil alle leraren, docenten en schooldirecties vragen om de discussie aan te gaan met de leerlingen, misschien wel met deze column. Ga met elkaar in gesprek over hoe zij klimaat en duurzaamheid nu zelf invulling kunnen geven en wat zij van anderen verwachten. En schroom dan niet om als school ook de rol te nemen die uit dat gesprek komt. Zo creëer je binnen de school een ‘klimaat voor verandering’.

 

 

HakMeer weten?
Neem contact met mij op.

Hak van Nispen
(030) 635 89 11
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.